Subota uoči praznika Cveti (koji uvek padaju u šestu nedelju časnog posta) posvećena je uspomeni na vaskrsenje četvorodnevnog Lazara, i na ulazak Hristov u Jerusalim, gde su ga deca svečano dočekala i pozdravila.

Tada se u našim hramovima u popodnevnim časovima služi večernje bogosluženje, i u crkvu se unose mladi vrbovi lastari, tek olistali. Pošto se vrba osveti, sveštenik narodu deli grančice, i zatim se vrši trokratni ophod oko hrama sa crkvenim barjacima, ripidama i čiracima. Narod obilazi oko hrama uz pevanje tropara Lazareve subote.

Ovaj praznik je isključivo praznik dece. Za taj dan majke svečano obuku svoju decu, pa čak i onu najmanju, od nekoliko meseci, donose, svečano obučenu, crkvi, kupuju im zvončiæe vezane na trobojku i stavljaju oko vrata. Deca se raduju, trče po porti i učestvuju u ophodu oko crkve. Mlade vrbove grančice se odnose kućama i stavljaju pored ikone i kandila. Sa ovim danom počinju veliki Vaskršnji praznici.

     Lazareva subota je sećanje na dogaðaj u Vitaniji, gde je živeo mladi čovek Lazar sa sestrama Martom i Marijom. Na vest o smrti Lazarevoj, kako je zapisano u Jovanovom Jevandjelju, Isus je došao u Vitaniju, gde je njegov prijatelj već četiri dana bio sahranjen. Došao je do groba, naredio da se skloni grobni kamen i pozvao Lazara da izadje, što je on i učinio, sav uvijen u pogrebne pokrove, kaže predanje koje je preneo sveti Jovan u svom Jevandjelju.

     Ovaj dogadjaj smatra se u hrišćanstvu pobedom života nad smrću i nagoveštaj Hristovog stradanja i vaskrsenja.

     Srpska pravoslavna crkva istog dana slavi i praznik Vrbice, koji poèinje veèernjim bogosluženjima, kada se u hramove unose vrbove grane - na obred blagosiljanja vrbe koje su simbol palminih grana kojima je narod pozdravljao Hrista kada je dan posle, na Cvetnu nedelju, ušao u Jerusalim. Vrbica je deèji praznik, jer je Hristos, prema Jevandjelju, ulazeći u Jerusalim rekao - Pustite decu meni, jer takvih je Carstvo nebesko.

     To poslednje čudo Hristovo, koji se već pročuo po čudesnim isceljenjima i drugim podvizima kojim je potvrdjivao snagu potonje vere, ozlojedilo je judejske sveštenike i uzrok je presude na smrt raspećem koju mu je u sredu, u nedelji stradanja, izrekla jevrejska skupština Sinedrion.

     Lazar je živeo još trideset godina kao episkop na Kipru, gde ga je posetila i Bogorodica i poklonila mu omofor, njenom rukom izvezen. Spomen svetog Lazara četvorodnevnog slavi se od prvih dana hrišćanstva, a njegovo ime je simbolično i na jevrejskom jeziku El-azar i znači - Bog je pomogao. Njegove mošti poèivaju danas u Carigradu, gde su prenete 890. godine sa Kipra, odnosno iz Kitona kod Larnake, gde je stajala nadgrobna ploča sa natpisom - Hristov prijatelj.